Make-up

Ik had, na jaren niks gebruikt te hebben, mezelf eens getrakteerd op gloednieuwe make-up. Natuurlijke schoonheid, allemaal goed en wel, maar ik ben ondertussen geen twintig meer, zelfs geen twee maal twintig. En hoe zeer ik ook probeer om mijn verjaardag elk jaar opnieuw te negeren, er blijft toch hardnekkig steeds maar weer een jaartje bij komen.

Maar goed, make-up dus.

Ik stond in de winkel en vroeg me af hoe ik in godsnaam moest beslissen wat te kiezen. Ik had geen idee dat er zo veel verschillende soorten zwarte mascara bestond. Sommige verpakkingen beloven volume, andere langere wimpers, en voor wie van plan is nog een potje te gaan huilen in de cinema bij een romantische film is er uiteraard nog altijd waterproof.

Dat laatste leek me ook wel nuttig voor tijdens een optreden met onze rockband, want aangezien ik niet kan blijven stilstaan als ik zing parelt er ook wel eens een zweetdruppeltje langs mijn gezicht naar beneden.

Dat niet kunnen stilstaan tijdens het zingen was vroeger soms wel eens problematisch, in het koor. Als je de enige bent die staat te swingen val je namelijk nogal uit de toon, en blijkbaar kun je sommige koorleden ook nogal op de zenuwen werken met al dat gehuppel als ze zich op hun partij proberen te concentreren.

Bij de rockband maakt gelukkig niemand een probleem van mijn beweeglijkheid. Afgelopen maandag heeft de drummer wel eens gecheckt of ze niet beter preventief een plafondtegel van het repetitiekot zouden verwijderen boven de plek waar ik altijd sta, voor het geval ik eens te hoog spring.

Stil staan is dan wel weer zeer interessant als je probeert om mascara aan te brengen. Dat merkte ik toen ik aan het mee wiegen was met de muziek in mijn hoofd en er plotseling een zwarte vlek op mijn neus stond.

Maar uiteindelijk lukte het me, na enkele pogingen, om alle aangeschafte productjes in de juiste volgorde op mijn gezicht te krijgen.

Een half uurtje later was ik het hele make-up debacle al weer vergeten. Maar toen kwam mijn zoon thuis. Hij keek me bezorgd aan en vroeg ‘mama, wat is er toch met je gezicht gebeurd?’.

Ik ben ondertussen geen twintig meer, en zelfs geen twee maal twintig. Maar blijkbaar toch nog altijd niet wijs genoeg om te beseffen dat ik beter geen geld uit geef aan dingen waar ik toch niets mee kan aanvangen.