Doseren

Doseren.

Het is nooit 100% mijn ding geweest.

Zo was ik deze avond bij het koken iets té enthousiast met de spaghettikruiden, en de geut azijn voor mijn vers gemaakte mayo van eerder deze week was ook iets te … eh, scheutig.

Van sommige dingen krijg je bij mij gewoon wat té veel, wat meer dan gevraagd, meer dan gewenst.

Maar vandaag tolt mijn hoofd een beetje.

Er zijn namelijk ook dingen waarvan ik al heel mijn leven te weinig neem, of krijg, of verlang, of wens.

Ik neem al heel mijn leven genoegen met kruimels, want liever wat meer voor een ander, niet te veel voor mezelf, dat hoort niet, dat staat niet en wat zouden de buren wel denken. Als je liefhebt dan zorg je. Je neemt verantwoordelijkheid. Echt gelukkig ben je pas als de mensen waar jij van houdt gelukkig zijn. Ook al betekent dat zelfopoffering, ook al wil dat zeggen dat je vaak op de laatste plaats komt, en dat je pas een moment voor jezelf kunt krijgen als iedereen slaapt. In stilte dan, wel te verstaan. Want stel dat je iemand stoort, met dat kleine egoïstische momentje van zelfzorg…

Kruimels. Meer had ik niet nodig om gelukkig te zijn. Blij, vrolijk, altijd energiek en opgewekt. En dankbaar, bovenal heel dankbaar.

Maar onlangs ben ik helemaal per ongeluk een bakkerij binnen gestruikeld, pardoes zonder kijken zomaar over de drempel heen getuimeld, en plompverloren met mijn snoet in een slagroomtaart terecht gekomen.