Afgieten en meedragen

Ik wou de pasta afgieten en stapte met de pot en de keukenzeef in mijn handen naar de afwasbak. Hij nam de zeef uit mijn handen en mijn eerste gedachte was ‘nee, ik heb dat nog nodig’, maar voor ik iets kon zeggen zag ik dat hij hem vast hield boven de gootsteen. Ik zei ‘ah ja, met twee kun je dat ook’, terwijl ik me herinnerde hoe vaak ik me net niet of net wel verbrand had aan de warme stoom van het kokende water toen ik alles nog alleen deed.

Tijdens het eten belde een dame aan die een speeltafel kwam halen via de geef. Ik zei ‘eet maar verder’, pakte de tafel op en begon hem naar buiten te dragen toen ik ineens voelde hoe hij hem vast greep en mee hielp dragen. Ik glimlachte en stapte fluks buiten het regenweer in toen ik ineens hoorde ‘wacht, mijn schoenen!’.

Ik besefte dat ik zo gewoon ben aan alles alleen, alles zelf doen, dat ik niet gewoon ben om rekening te houden met iemand die spontaan helpt.

Sorry sorry sorry! En daar was het weer, het schuldgevoel, vertrouwd als een oude jas. Het schuldgevoel omdat ik het humeur van een andere volwassene niet kon opfleuren. Schuldgevoel omdat ik niet genoeg geld had om zijn dromen te verwezenlijken. Schuldgevoel omdat ik de wereld niet beter kon maken, zijn ambities niet kon verwezenlijken, hem niet gelukkig kon maken. Ik. Ik voelde me schuldig. Want een goede man verdient een goede vrouw die hem gelukkig maakt.

Lang, heel lang, heb ik gedacht dat iemand die je geen pijn doet een goede man voor je is. En goede mannen zijn zeldzaam, dus je zorgt daar voor.

Maar nu houdt iemand een zeef vast, en draagt hij een tafel, omdat hij het normaal vindt dat je sommige dingen beter met twee doet. Hij roept niet, slaat niet, en kleineert me niet, en dat was vroeger genoeg, maar hij heeft de lat ondertussen wel een flink stuk hoger gelegd.

Hij is er altijd als ik een slechte dag heb, ik mag zagen en klagen, hij luistert naar mijn rants en vraagt ‘kan ik iets doen om je hier in te steunen?’. En als ik zeg ‘luisteren’ dan zwijgt hij, en luistert, en pakt me eens stevig vast. Hij ziet wat ik doe, en springt bij als hij denkt dat het nuttig of veiliger is, maar hij geeft me nooit het gevoel dat hij denkt dat ik iets niet alleen kan.

Hij doet me geen pijn. Maar dat is niet wat hem een goede man maakt. Hij is aanwezig. Hij is er voor mij. Ook als ik niet het gevoel heb dat ik dat verdien. Vooral als ik niet het gevoel heb dat ik het verdien.

Fran @ De Kunstwaard
Author: Fran @ De Kunstwaard

Bezieler en mede-oprichter en Lievegem Verbindt vzw.

Similar Posts

  • Doseren

    Doseren. Het is nooit 100% mijn ding geweest. Zo was ik deze avond bij het koken iets té enthousiast met de spaghettikruiden, en de geut azijn voor mijn vers gemaakte mayo van eerder deze week was ook iets te … eh, scheutig. Van sommige dingen krijg je bij mij gewoon wat té veel, wat meer…

  • Make-up

    Ik had, na jaren niks gebruikt te hebben, mezelf eens getrakteerd op gloednieuwe make-up. Natuurlijke schoonheid, allemaal goed en wel, maar ik ben ondertussen geen twintig meer, zelfs geen twee maal twintig. En hoe zeer ik ook probeer om mijn verjaardag elk jaar opnieuw te negeren, er blijft toch hardnekkig steeds maar weer een jaartje…

  • Koffie

    Mijn relatie met het bakje zwart ochtendgeluk begon ergens rond mijn twintigste en werd sneller serieus, en veel stabieler, dan sommige andere liefdes. Overdag is elke koffie een rustpuntje in mijn dag. Even tijd voor mezelf. En voor het bittere zwarte goud. Toen ik zwanger was kon ik geen koffie verdragen. Of toch de eerste…

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *